Maandag 26 aug. Vezelay - Premery.    71 km.

De camping loopt al vroeg leeg, ondanks dat het is ronduit koud  te noemen is vanmorgen. Onder het genot van een druilige regenbui ruimen we de tent op en vertrekken richting Premery. Na de eerste klim stoppen we om onze regen jacks aan te trekken, niet zozeer voor de regen, maar eerder om te voorkomen dat de  haren van onze bezwete armen tijdens de afdaling zullen bevriezen. We hebben weer een paar stevige lange  klimmen voor de boeg vandaag. Door het drukke verkeer missen we een afslag en Huib komt daarachter als we, na stevig trappen boven zijn. Aangezien ons motto is nooit terug te rijden, daar je de mooiste momenten beleeft op de momenten die je niet plant, gaan we verder. (mijn echte motivatie is natuurlijk dat ik geen zin heb dezelfde klim een paar meter verderop nog een keer te doen) maar.... Het wordt beloond en we krijgen een prachtig stuk van het nationaal park du Morvan mee, alswel een prachtig oud verstild Frans dorpje en ook nog een fenomenaal uitzicht op de kathedraal van Vezelay . Als we daarna afdalen en Vezelay aan de andere kant weer in beeld krijgen vind ik dat we er wel erg dichtbij zijn. ........ Mijn maatje zegt wijselijk, nee schat, dat zie je niet goed hoor. Gelukkig  kunnen we er om lachen. Weer op de goede route nemen een stop. Het moest natuurlijk een keer gebeuren, als ik van de weg het gravel parkeerterrein op fiets en af wil stappen, zit mijn voet nog vast aan mijn pedaal en je raadt het al, ik ga op mijn b....... juist. Gelukkig dat ik mijn regenjack en fietshandschoenen aan had anders had ik steentjes kunnen trekken. De lunch nuttigen we in Corbigny waar we even lekker de tijd nemen om te relaxen. Op het moment dat we weer op de fiets willen stappen zien we de twee fietsers die naast ons op de camping stonden , vader en dochter op weg naar Santiago. Ze zijn eerder vertrokken dan wij en aangezien we driekwartier hebben omgereden, zijn we stomverbaasd ze te zien. Herkende je ons niet vraagt hij en ik kan nog net inslikken dat dacht dat ze al veel verder zouden zijn. De dochter heeft erg veel last van haar knieën en doen het rustig aan vandaag. Al gauw zijn ze uit beeld, daar het bij ons juist erg lekker gaat vandaag. We rijden Huipy binnen oh nee Guipy, (ha ha, waar het hart vol van is hè) en twee meisjes die bij hun huis op het terras  zitten  gaan staan en zwaaien ons uitbundig toe. Natuurlijk zwaaien we terug, altijd leuk een beetje morele steun. Heel wat plezieriger dan door een ongeduldige veewagenchauffeur bijna van de weg afgereden te worden.  Blijf nog maar even staan hoor, zeg ik zachtjes, want er komen nog een paar fietsers achter ons aan en die kunnen ook wel wat support gebruiken. Eindelijk rijden we Premery binnen en ik opper dat een lekker bed me voor de nacht wel een keer lekker lijkt. Dat lijkt Huib ook wel wat en het is snel geregeld. Het wordt een "les Routier",  met onze  tassen twee smalle krakende houten trappen op, naar een bont ingerichte zolderkamer. Oh.. zo  pijnlijk voor de zwaar beproefde benen. Voor de insiders, het heeft een hoog Poole gehalte. (Een bed en breakfast waar we op een fietstocht in Engeland zijn beland, toen we nergens een overnachtingsplaats konden vinden en het noodweer was) Geen Wifi  want de baas is de code vergeten, hij gaat in overleg met een collega bij de bar en die haalt zijn schouders op. Met veel woord en gebaar maakt de baas zijn collega duidelijk dat dit fietsende Hollanders zijn, die hebben internet nodig om de communiceren. De collega krijgt een ingeving en springt van de kruk, hoewel wij aangeven dat het nou ook weer niet zo belangrijk is. Het is uiteindelijk niet gelukt, we moeten het zonder doen vandaag. Al met al een leuk logeeradres, het is schoon en netjes en we worden vorstelijk behandeld. Overigens, we zijn nog niet binnen en het hoost werkelijk van de lucht. Wat een goede ingeving die les Routier.