Vrijdag 30 aug. Cluis- La Souterraine.  50 km

Vanmorgen staat ons ontbijt al geserveerd in de gastenkamer van dit bijzondere verblijf. Huib heeft vannacht liggen piekeren waar hij de gastheer, die ons zo hoffelijk verwelkomde, van herkende. Het echtpaar woont er zo'n 9 jaar en ze hebben al heel wat pelgrims en lange afstand fietsers voorbij zien komen. De twee meest bijzondere pelgrims waren een man met een ezel, die het zo gezellig vond dat hij drie dagen is gebleven, terwijl de ezel zich onder vrolijk balken tegoed deed  aan de tuin. De hele nacht lagen de de gasten er wakker van. De andere was een priester, zonder ook maar één cent op zak. Gekleed als monnik op blote voeten met een brief van de bisschop uit Dortmund. Het is een ongeschreven wet in Frankrijk dat pelgrims met een brief van een bisschop altijd onderdak krijgen en mogen mee eten. Als we uitgezwaaid worden en de straat uitrijden, roept Huib, Bert Visser hij is een een dubbelganger van Bert Visser. Ha ha, nu je het zegt als twee druppels water, vooral dat loopje! Het landschap is prachtig groen om ons heen, de wegen kronkelen voor ons uit en stijgen en dalen. Ik ga begrijpen waarom de pelgrims destijds in een grote boog het centraal massief heengingen. De uitlopers ervan zijn al steil genoeg. Vlak voor de kasteelruïne van Crozant botsen we bijna op een auto die, precies voorbij een scherpe bocht op zijn dak op de smalle steile weg ligt. Er is net politie bij, die ons er omheen leidt. Het ziet eruit of er niemand ingezeten heeft. We vermoeden dat hij boven niet op de handrem stond en zo, over de rand, zo naar beneden is gestort. Terwijl Huib foto's van de ruïne maakt fiets ik nu door naar boven want nog een keer stoppen is een te grote aanslag op mijn benen. Terwijl ik boven op een bankje wacht, komt er er een man nogal verhit aanlopen en vertelt dat zijn auto beneden ligt. Gelukkig geen gewonden, verzucht hij en loopt even verder zijn huis binnen. Je zal er toch maar net onder door fietsen zeg. Pfft we zien hem dan wel niet, maar kennelijk is hij toch ergens, St. Jozef. We vinden een geweldige plek om de middag stop te houden. Een op en top Frans restaurant, bestierd door de Engelse gastvrouw Elaine die zich als een kloek stort op haar gasten om ze in de watten te leggen. Ze vertelt dat er veel wandelaars en fietsers langs komen en ook overnachten. s'Avonds kookt ze dan voor haar gasten en zorgt voor ontbijt, terwijl de gasten kunnen bijkomen op haar terras of bij slecht weer binnen in de  excentriek ingerichte gastenkamer met grote banken en veel kussens. Ook voor ons gaat ze eigen pizza bakken en zet alvast een bak patat neer. Ik heb zo'n vermoeden dat toch echt alles op moeten eten, daar we haar anders zullen teleurstellen. Eline vraagt wel 4 keer of het wel goed met me gaat en breng het ene na de andere fles water. Zie ik er dan zo uitgewoond uit? vraag ik Huib. Nou dat is niet zo hoor zegt hij en moet er om grinniken. Eerlijk is eerlijk we hebben zelden zo'n lekkere gevulde pizza gegeten. Weer op de pedalen en fors klimmen halen we La Souterraine en daar is een camping. Na enige overweging zijn we het er over eens. Hier slapen we vannacht.