Zondag 1 sept. Châtelus-le-Marcheix - St.Germain-les-Belles 60 km

Vroeg wakker na een koude nacht. De wereld om ons heen is bewolkt en dampig met een waterig zonnetje. Eerst de tent opruimen want het kan alle kanten op met het weer. Een stevig broodontbijt met veel thee, we verwachten dat we het daar even op moeten doen want de eerste stad van formaat waar je op zondag eventueel iets zou kunnen krijgen ligt zo'n 35 km verderop. Het wordt zwaar klimmen vandaag, volgens de routekaart gaan we om precies te zijn 12 afdalingen tegemoet. De eerste kilometers hakken er al meteen in en terwijl we omhoog kruipen, vraag ik me af waar de man op de zwarte fiets is gebleven, of was het nou een roze? Wat zou het nu fijn zijn als hij zijn sleepkabel aan haakte en ons naar boven trekt. Nou ja, eerlijk gezegd  heb ik niets te klagen hoor, er drijft weer een heerlijke wolk met ons mee en we beklimmen een prachtig schaduwrijk bospad. Zo nu en dan krijgen we schitterend een doorkijkje in het dal naast ons en beseffen we hoe we hoog zitten. Als we door een oud klein plaatsje peddelden, ziet Huib opeens verbaasd een bakker die open is. Die is voor ons en met vers brood een pot honing en vier blikjes koude fanta, strijken we even later bij een parkje en oude kerk neer. Deze oude kerk zou een stenen sarcofaag voor de deur hebben, maar wij hebben hem niet gezien. Op het moment dat ik weer op de fiets stap en me schrap zet om meteen weer te klimmen lijkt het of er iets van mijn fiets valt. Snel kijk ik om en of alle ritsen dicht zijn en zie geen onregelmatigheden, dus zetten we de vaart erin. Hoewel zwaar, is de rit wonderschoon. We naderen St. Leonard de Noblat en fietsen helemaal naar boven waar het centrum is.waar we midden in een jaarmarkt terechtkomen. Dat is gunstig want dat betekent dat we er in ieder geval kunnen eten. Even later zitten we in een alleraardigst restaurant aan de macaroni bolognese met een uitgebreid voor en nagerecht buffet. Zo zie je maar, je weet echt nooit wat de dag je breng. Via het centrum door de stad uit en over een historische oude brug passeren we Nederlanse fietsers. "Maak je borst maar nat hoor", roepen ze. Ze moesten eens weten wat hun zelf te wachten staat. Een paar afdalingen verder rijdt Huib achter me en zegt we moeten stoppen, je hebt een slag in je wiel. Ik kijk door mijn benen heen naar beneden en zie het wiebelende achterwiel. Met langzame snelheid stoppen we bij een stukje gladgestreken grasveld. Alle bepakking van de fiets en zie daar, een gebroken spaak. Pfft, gaat het door me heen, wat ben ik toch gezegend met een maatje die niets aan het toeval overlaat. De reserve spaken die al bijna 1400 km. meereizen worden uit de tas gevist en vervolgens de hele fiets zo'n beetje gesloopt. Opeens zie ik een enorme zwarte labrador aan komen waggelen en waarschuw met ingehouden adem mijn maatje. Huib kijkt om en zegt dat het geen kwaad kan omdat hij kwispelend aan komt dribbelen. Hij zoekt Huib op en binnen tweede tellen ligt hij naast hem en laat zich over zijn bol aaien. Daarna probeert hij het even bij mij, maar heeft  snel door dat dat geen zin heeft en verdwijnt. Even later staat hij weer, stoer en wijdbeens op het pad te kwispelen. Hij heeft zijn vriendinnetje erbij gehaald die half achter een bosje blijft blaffen, en lijkt haar te zeggen, "kijk nou eens wat ik heb gevonden"? Ze vindt het maar niets en blaft jankerig, zo van nee hoor Kees, ik vind het maar niks kom terug. Ze zijn ongevaarlijk hoor, kom maar. Ze geeft niet toe en hij geeft het maar op. Je ziet hem denken..... Vrouwen!! Teleurgesteld druipt hij af. Een uurtje later zitten we veilig op de fiets met een nieuwe spaak. Eindelijk een bord  St. Germain- les-Belles 5 km, ik moet alle zeilen bijzetten en klim om mijn laatste krachten. Vlak voor we het dorp, waar de weg ook weer steil om hoog gaat zien we een bord dat naar de camping verwijst. Via het dorp....... 5 km. Neeee hè. Terwijl ik de laatste moed bij elkaar schraap en weer opstap, kijk ik nog even achter om. Stop roep ik....... Kijk daar staat een groot bord in het gras met camping en een pijl. Huib kijkt ongelovig en denkt niet dat daar achter dat onverharde grindpad iets kan zijn wat op een camping lijkt. Toch gaat hij een kijkje nemen en even later komt hij tevreden glimlachend terug. Ze zijn open en ze willen ook voor ons koken. We worden in de watten gelegd door leuk jong Nederlands stel met twee kinderen die al twee jaar het ploeteren zijn om er wat leuks van te maken. Dit jaar voor voor het eerst echt open voor gasten. We maken kennis met de kinderen die er vrolijk op los kletsen en heel erg nieuwsgierig zijn waar we gaan slapen. Stom verbaasd zijn ze dan ook dat er een heuse tent op de fiets verstopt zit. De gastheer heeft van een oude caravan een restaurant gemaakt en kookt een heerlijk maal van wat hij zoal in huis heeft. Tja, en wij laten het ons heerlijks maken onder het genot van een heerlijk wijntje. Het afzien is snel vergeten en we genieten weer van een top avond.